08:00
de ‘Brussels Bubbelaars’ stromen naar binnen door de poortjes richting de ivoren torens.
de liften maken overuren en ik kan mijn pasje weer eens niet vinden.
Brussel, de hoofdstad met de meeste ambassades.
soevereine (en op dit moment tevens onbereikbare) eilandjes,
in de hoofdstad van een ander land.
de grootste archipel van privileges.
tenminste, als je jouw pasje niet vergeet.
ik ben geen stukje van een statig gebouw.
ik claim geen marmeren hal.
ik heb geen vlag.
heel Brussel is mijn ambassade.
mijn permanente diplomatieke vertegenwoordiging.
mijn veilige plek van privileges die niets betekenen voor andere mensen.
mijn bubbel, mijn Brusselse Bubbel.
mijn permanente vertegenwoordiging telt
5500 straten ipv een paar kamers.
16.000 hectare ipv een paar vierkante meter.
ik loop maar weer naar buiten, op zoek naar mijn pasje.
ik wandel langs de grijze paleizen,
waar landen proberen de wereld te vangen in wetten.
waar landen proberen mensen te vangen in een stempel.
waar mensen die landen vertegenwoordigen de stempel boven de medemens verkiezen.
de echte diplomatie gebeurt op de terrassen en op de tram.
ik besluit de tram te nemen naar een terras.
12:00
ik ging het vandaag eens luchtig houden maar dat lukt me nooit.
als ik naar boven kijk, wappert een woud van textiel in de blauwe lucht.
rood, geel en nog meer blauw.
kruisen en sterren, strijdend om hun eigen identiteit.
maar de zon trekt zich niets aan van de wet.
de zon wist de grenzen uit.
het is ondertussen middag en overal in de hoofdstad is het zonnig.
op de grond verdwijnt de politiek,
en verlies je de kleuren en patronen van de bureaucratie.
overal vlaggen op de grond, in één kleur, allemaal hetzelfde.
mijn vlag wappert nergens, maar hij ligt nu overal.
Claudia La Zandat
votre correspondante à Bruxelles
(aujourd’hui depuis le quartier européen)