TETRIS
mijn kat ligt thuis op een onopgemaakt bed, want ik vergat de slaapkamerdeur dicht te doen.
ik zit in het Atomium op een bank met lichtgevende sterren, en ik schrijf de sterren van de hemel.
naast mij zit een jonge bezoeker Tetris te spelen.
ik heb nog nooit Tetris gespeeld en toch speel ik het spel dag en nacht.
al 52 jaar en 3 maanden en 15 dagen en 10 uren en 5 minuten en 2 seconden.
ik ben een continu stroom van vallende vierkantjes die ik moet sorteren.
alles moet exact passen, anders ontstaat er een gat.
wam bam !
en dan verdwijnt een rij en er komt weer eentje bij.
allez hop !
een handmatig ordenen van een wereld die steeds sneller gaat.
orde uit chaos creëren met een hyperfocus waarvan ik zelf omver val.
ik ben Tetris.
ATOMIUM
het wordt drukker en ik observeer de andere bezoekers.
zij wandelen anders door het leven, door het Atomium.
een gebouw van organische bollen, geen rigide vierkantjes.
ze bewegen als vanzelfsprekend door de buizen, en vloeien moeiteloos van de ene bol naar de andere.
verbonden met de wereld zonder dat alles exact hoeft te passen.
als ik schrijf, verdwijnt Tetris.
zodra mijn spreekwoordelijke (alles in dit verhaal is spreekwoordelijk ondertussen) pen het papier raakt,
ben ik niet langer de gevangene van de vallende vierkantjes.
als ik schrijf, ben ik het Atomium.
mijn gedachten worden bollen,
mijn woorden wandelen door de buizen
en mijn zinnen verbinden een vrolijk geheel.
als ik schrijf ben ik vrij.
vrij van de angst voor de game over.
mijn kat ligt vast nog op bed, he is the king of the divan. thuis is vast nog niets opgeruimd, maar
mijn brein is zo opgeruimd.
met mijn hoofd in de wolken & mon cœur dans les étoiles,
wandel ik fluitend naar buiten.
Claudia La Zandat
votre correspondante à Bruxelles
(aujourd’hui depuis l’Atomium)